Saturday, 9 October 2010



கடிகாரத்தின் முட்கள்
மரணத்தை நோக்கி
நகர்கின்றன.












பிரபஞ்சத்தின் ஓர்
துளி நான்..
என்னுள் பார்க்கிறேன்
ஓர் பிரபஞ்சம்.












என் வெறுமையில் நான்
உன்னை ஊற்றி நிரப்புகிறேன்..
நீயும் ஓர் வெறுமை
என்பதை அறியாமல்.

Monday, 4 October 2010


’நான் உனக்கு எப்படி வேண்டும்?
தோழியாகவா? இல்லை
காதலியாகவா?இல்லை
மனைவியாகவா?’
என்று கேட்கிறாய்,
நீ நாய்க்குட்டியாகக் கூட
இருந்துகொள்,
எனக்கு உன்
அருகாமை வேண்டும்.

பல்லியின் வாலைப் போல்
வேண்டிய இடத்தில்
துண்டித்து, பின்
வளரும் தன்மைகொண்டது
என் இதயம்.

என்னைப் புகைவண்டியில்
ஏற்றிவிட்டு,
பிரியும் துயரில் நீ
சிந்திய கண்ணீரின்
தொடர்ச்சியாக,இன்னும்
பெய்துகொண்டுதான்
இருக்கிறது மழை.
வார்த்தைகளைக் கொண்டு
முடிக்க முடியாத என்
கவிதைகளை,
கண்ணீரால் நிரப்புகிறேன்.
வழியில் கிடக்கும் முள்ளை
தள்ளிவிடும் அளவிற்கு
பக்குவம் இல்லையென்றாலும்
தாண்டிச் செல்லும்
திறமையுள்ளவன் நான்.
எனக்கான மதுவை
மறுத்தாலும் பரவாயில்லை,
என் கோப்பையை
நானே உடைப்பேன்.
கண்ணாடியின் அழிவில்
இருக்கிறது உன்
பிம்பத்தின் வாழ்நாள்.

என் வீட்டை
நான் எப்போதும்
திறந்தேதான் வைத்திருப்பேன்,
யாரையும் திருடனாக்கும்
எண்ணமெல்லாம் எனக்கில்லை..
உள்ளங்கையில் ஓர் துளியை
மறைத்து வைத்து
அமர்ந்திருந்தேன்,
என் கால்களை
நனைத்துச் சென்ற
அலைகளை அறியாமல்..
என் நீண்ட இசைக்குப்பின்
நிலவிய மெளனத்தை
உணரும்போது புரிந்தது,
ஓர் அழகான பேரிசையை
நான் இடையூறு செய்தது.
காமம் பணம் புகழ்
மலைகளின் உயரம் எவ்வளவோ
அவ்வளவு ஆழம்
வெறுமையின் பள்ளத்தாக்கு.

மெளனமே எனது கவிதையின்
கடைசி வார்த்தை...

இருக்கும் வரை மரியாதை
இல்லையென்றால்
இறந்துவிடு,
மலர் வளையம் வைப்பார்கள்.

கலைந்து கிடப்பதே வாழ்க்கை
நேர்க்கோட்டில் நிற்பது மரணம்.

கண்ணீரத் துடைக்கும்
கைகள் இருந்தால்
போதும் எனக்கு,
ஆயிரம் முறையேனும்
ஏகுவேன் சிலுவை.

எல்லாவற்றையும் சேர்த்து
என்னுடையது என்றேன் நான்,
என்னையும் சேர்த்து
தன்னுடையது என்றது மரணம்.

கல்லறையில் பூக்களை
வைக்கிறீர்கள்
எடுக்க முடியாது
என்கிற தைரியத்தால்.

மரணத்தை கண்டு
அஞ்சும் என்னை
உதிரும் இலையின் மெளனம்
கேலி பேசுகிறது..


வீழ்வதென்றாலும் மகிழ்ச்சியாய்
ஏற்கிறது காற்றில்
அசைந்தாடும் இறகு...